Dag 29. 16-5. Rivière-les-Fosses - Is-sur-Tille 28 km.

16 mei 2018 - Is-sur-Tille, Frankrijk

https://www.relive.cc/view/1576067192

Heerlijk uitgeslapen staat om acht uur het ontbijt voor me klaar in de voormalige woonkamer van het prachtige ´´La Coulange Ensoleillee´´ van Francoise Blandin te Riviere-les-Fosses. Ze heeft overal voor gezorgd, genoeg voor een heel gezin. Met een goed gevulde maag ga ik de route op. Voor het eerst sinds dagen zie ik weer wijngaarden terwijl ik recent noch in de Champagne heb gelopen. Het is heerlijk wandelweer, toch voorspelt men voor later in de middag hevige buien, belangrijk dus om tijdig op een slaapadres te arriveren voordat de regen begint. Dat tijdige zit me nog niet zo mee, ik raak onder de indruk van een prachtig kasteeltje dat vanuit het niets tussen het struikgewas opduikt. Open een massief stalen poort dat voorbij de bebossing naar een grasveld leidt en neem geruim de tijd om enkele foto’s te nemen. Wat nou als er nu een grote hond met scherpe tanden en stevige kaken op me afkomt, of twee, die zijn altijd sneller dan dat ik de meters naar het poortje kan overbruggen. Weer terug op veilig terrein zie ik een weggetje dat naar de ophaalbrug leidt, loop erheen, maak natuurlijk weer wat foto’s, ga over de ophaalbrug heen en bekijk me het geheel eens goed. Ik denk, dit is nou echt iets voor Loek Leurs, moet hij wel eerst met pensioen gaan. Juist op het moment dat ik vertrek zie ik een mevrouw gele en rode rozen knippen die tegen de kasteelmuren groeien, het is Monique, de vrouw van Edmond Kruszynski die het pand 19 jaar geleden hebben gekocht. Ik wordt uitgenodigd voor een kopje koffie op de binnenplaats en er volgt een heel gesprek. Het gebouw mag officieel geen kasteel meer worden genoemd, was het vroeger wel maar in de late 16e eeuw is er een gedeelte afgebroken toen de katholieken bang waren dat de protestantse opkomst het kastel in beslag ging nemen, het gebouw is toen wat kleiner geworden en heet sindsdien Maison forte du Fossé. Als ik geen slaapplaats verderop de route geregeld krijg, kom in het bos in stortregens terecht dan mag ik hun bellen en kan ik gratis in hub B&B overnachten. Ik vindt het bijzonder aardig aangeboden van deze prachtige mensen maar besluit toch om mijn eigen weg voort te zetten.

Loop richting Is-sur-Tille en denk nog aan het kerkje van Le Val-d’Esnoms (zie foto’s) dat ik gisteren binnenliep. Nu loop ik op deze route geregeld kerkjes binnen omdat de Jacobswegen nou eenmaal via kerkjes lopen. Als de deur open staat en je even de tijd neemt valt je veel op, creatieve oplossingen voor de verwarming, borden achter in de kerk waar allerlei informatie op staan, beelden onder het stof,  stucwerk dat afbrokkelt, grote afmetingen van grafstenen als kerkvloer, verse houtworm gaten, plastiek bloemen, mooie beelden, lelijke beelden, royale spinnenwebben, prachtige natuursteenvloeren, verlaagd houten schrootjesplafond, geweldig glas in lood en brandschilderwerk etc. Als je de tijd neemt dan zie je zo veel meer, zoals de overlijdens boekjes van Jean-Loup Popelard die overal op de leuningen en banken van het kerkje verspreid liggen. Op 13 juni 73 geboren en op 2 maart 18 overleden, hij moest nog 35 jaar worden. Het is nu 10 weken na zijn begrafenis en alles ligt er nog hetzelfde bij dan dat de laatste bezoeker van de begrafenis de deur achter zich heeft dichtgetrokken. Je begint je dan toch van alles af te vragen, is er niemand in deze parochie die het fatsoen heeft om het laatste wat ze voor Jean-Loup kunnen betekenen netjes voor hem achter te laten, betekende zijn leven dan zo weinig voor zijn achterblijvers, was het mogelijk een nare persoon en krijgt hij doordat ik er nu over schrijf mogelijk nog meer aandacht dan dat hij dit na zij overlijden heeft gekregen van zijn achterblijvers? Het kan ook heel anders zijn, misschien was hij bijzonder geliefd, hebben mensen vol emoties de kerkdeur achter zich dicht getrokken en is er sindsdien geen man meer in de kerk geweest. Het blijft voor mij een raadsel, ik zal het nooit weten.

Foto’s

6 Reacties

  1. Inge:
    17 mei 2018
    zelfs nog tijd voor de kapper, geniet nog lekker😙
  2. Loespijnenburg:
    17 mei 2018
    goeie morgen wat weer een mooi verhaal en mooie foto.s het was weer genieten van de foto.s en wat je schrijft gr loes
  3. Irma Snijders:
    17 mei 2018
    Top Twan..hoe je geniet..maar ook de tijd neemt voor alles..
    Je verhalen worden met de dag leuker..interessanter...
    Wat kom je vaak fijne mensen tegen..
    Ook je foto`s zijn zo ontzettend mooi...ik heb vaak dat ik denk...ook daar wil ik weer iets bij schrijven...Maar dan moet ik me toch beperken want er is zo een uurtje om ..
    Dus weet, dat ik van ieder plaatje geniet..
  4. HJ. Aerdts uit nuenen:
    17 mei 2018
    Twan ik heb je verslag met veel plezier gelezen. zal mij eerst even voor stellen. ik heb je adres van Jan fransen uit Weert. ben een oud collega van Jan. die erg met mijn mee leefde toen ik op weg was naar Rome. die ik tweemaal heb gelopen.eenmaal via Toscane en eenmaal via assisi. ik voel dus erg aan wat voor indrukken je allemaal te verwerken krijgt op zoon voettocht. ik blijf je volgen .en Mail nog wel eens als je de tijd krijgt om alles door te nemen. wand buiten het lopen is er nog veel te doen is mijn ervaring. het dagboek de was contacten bij houden enz enz .
  5. Sjo:
    17 mei 2018
    Twan, als ik je verhaal lees schieten woorden tekort. Kan me onze (zeer korte)ontmoeting nog herinneren in Eijsden. Warme persoonlijkheid en geweldige verteller.
    Met veel interesse volg ik je blog. Elke dag weer genieten van je verhaal, foto's etc.
    Waar haal je de tijd vandaan, denk ik dan.
    Prettige voortzetting met je reis.
  6. John Theeuwen:
    17 mei 2018
    Ha Twan,
    Wat een super verhalen schrijf je! Dit beschrijft zo goed het gevoel van je tocht dat ik vaak na het lezen spontaan zin krijg om je achterna te lopen. Het staat in ieder geval op mijn bucketlist om ooit ook een dergelijke tocht te maken ;-)

    Wat je óók bereikt met je verhalen, is dat er geen dag voorbij gaat dat ik niet even denk, ff kijken of Twan zijn dagboek heeft bijgewerkt. Way the go Twan en leef het leven als god... in Frankrijk ;-)

Jouw reactie